ما ادما با پنبه سر میبریم!
تو این دوره و زمونه تحقیر کردن و مسخره کردن یکی چند می ارزه که به خاطرش اون یکی رو خراب میکنیم؟!
تا کی میخوایم ابلحانه و نابخردانه زندگی کنیم ؟ تا کی میخوایم حقایق رو انکار کنیم و شواهد دروغین بدیم؟
دروغ میگیم ولی میگیم مصلحتیه تا بلکه درونمون ارامش پیدا کنه ؟ چه ارامشی هم پیدا میکنه!!!
همه زیبان همه خوبن برا چی باید همدیگرو تحقیر کنیم ، تو کلاسمون یکی از معلما به یکی که نمره ی کمی گرفته بود چنان تحقیر و ناراحتش کرد که دختره رنگش مثه گچ دیوار شده بود و دریغ از یک قطره اشک ...من نمیگم بهش تذکر نده ولی خب وقتی خفا هست چرا اشکارا ؟!!!
من خودم که خیلی ناراحت شدم وقتی کسی کاری میکنه باید تحقیرش کرد همه مون انسانیم و روح لطیفی داریم وقتی این روح لطیف رو تحقیر میکنیم انگار داریم شخصیت و منیت اونو از بین میبریم .
متاسفانه بعضی از پدر و مادر ها مثلا میخوان بچه رو تربیت بکنن پامیشن بین پیر ، جوون ، بچه یه پس گردنی و گوشش رو میگیرن که ذلیل مرده چرا این کارا رو میکنی ! بعد ها اون بچه بزرگ میشه همون بلاها رو سر یکی دیگه میاره چرا چون اون موقع پدر و مادر این بچه به روح لطیف و حساس این بچه احترام نذاشتن و مدام تربیتش کردنن چه جسمی چه کلامی ! نمیگم تربیت کردن بده ولی خب هر سخن جایی و هر نکته مکانی داره درست نیست بین چند نفر یکی رو سر زبون انداخت و هی بهش نیش و کنایه زد و به نوعی تربیتش کرد.
ادم بزرگا هم مثه بچه هان ولی فرقشون اینه که ابرا بزرگا گریه کردن در جمع سخته ولی برا بچه ها نه !
حالا ماها برا زندگی کردن افریده شدیم لااقل قدر این افرینشو بدونیم و به حقوق همدیگه احترام بذاریم.
تما شاگهی عظیم تر از دریاهاست که اسمان است ،تماشا گهی عظیم تر از اسمان نیز هست که درون جان ادمی است.